نوروز بر همگی مبارک

امیدوارم سال خوبی داشته باشید.

۲ ٬  ۳روز اول عید نیـستم.انشاالله به همتون خوش بگذره.لحظه ی تحویل سال یادتون نره منو دعــــــــــــــــــــا کنیـــــــــــــد.

راستی خیلی حولکی دارم به روز میکنم.

موفق و پیروز باشید.

التماس دعا

وقتی خودمو تو آینه نگاه میکنم به این فکر میکنم که گاهی چقدر ظاهر آدما با باطنشون فرق داره.بعضی وقتا یه فکرای عجیب غریبی به ذهنم میرسه که خودمم خندم میگیره مثلا چند روز پیش داشتم به این فکر میکردم که چه خوب میشد اگه یه آینه به خودم نصب میکردم اونم به صورت عمودی که به سرم وصل باشه ولی جلوی صورتم قرار بگیره(حالا دیگه خودتون شکلشو تصور کنید )بعد٬هر اتفاقی می افتاد فورا خودمو تو آینه نگاه میکردم تا ببینم الآن باید چه جوری رفتار کنم!!؟البته بد هم نیست ها٬یعنی به عبارتی خودمونو بذاریم جای طرف مقابلمون٬هرچند من بارها این کارو کردم(گذاشتن خودم جای طرف مقابل٬نه نصب آینه).

تازگی ها یه حس عجیبی هی میاد بهم میگه نکنه دیوونه شدم و خودم خبر ندارم!!!؟آخه دیوونه ها که خودشون نمی فهمندفکر میکنن سالم اند٬آخه دچار نواسانات روحی و عصبی شدیدی شدم.

مثلا یه روز که امیدوارم خدا هیچ وقت از اون روزا رو دیگه نیاره٬وای وای به زمین و آسمون گیر میدم.فقط دنبال بهونه میگردم که با یکی دعوا کنم حالا فرقی نداره کی باشه:خودم٬خانواده٬دوست٬فروشنده٬تو این مدت سر خودمم غر میزنم٬مدام از کارای خودم انتقاد میکنم٬از خودم هم حرصم میگیره٬با خودم بحث میکنم٬وقتی هم که به تفاهم نمیرسم قهر میکنم!دیگه چه برسه به بقیه!!!!از زمین و زمان شاکی میشم٬واسه اطرافیانم میشم یه آدم لجباز و یه دنده و غیر قابل تحمل ٬از حرف های این و اون برداشت های حق به جانب میکنم و فورا میخوام حرف خودمو به کرسی بشونم٬الکی الکی از دست بقیه عصبی میشم٬وای اون دوران که تموم میشه از همه ی کارا و حرفام پشیمون میشم .

یه روز از صبح که بلند میشم دوست دارم ورجه وورجه کنم٬اصلا اون روزا سر حالم٬کیفم کوکه٬اینور اونور میرم٬آهنگ های توپ رو با صدای بلند گوش میدم٬حرفایی که دورو بریام میزنند زیاد روم تاثیر نمیزاره و زود بهم بر نمیخوره یعنی خودم از حرفاشون برداشت های مثبت میکنم٬کودک درونم فوق العاده از کنترلم خارج میشه٬در این مدت حسابی با روزگار خوش میگذرونم ٬همه ی غم و غصه هام محو میشن٬میشم یه دختر بچه ی شیطون که هیچ کس حریفش نمیشه.

یه روز دیگه آروم آرومم و حتی دوست ندارم صدای تلفن آرامشمو به هم بزنه٬تو خودمم٬سکوت بهترین چیزیه که تو اون دوران روحمو ارضاع میکنه٬حوصله هیچ کس و ندارم٬دوست دارم خودم باشم و خودم٬با این و اون سرد میشم٬هر جایی هم که برم یا هر کاری هم که بکنم اگه بخوام به روی خودم هم نیارم بالاخره دوروبریام میفهمن یه چیزیم شده٬از حرفهای بقیه برداشت های توهینی میکنم و مدام بغضامو میخورمواسه همه میشم آینه دق٬همه ی غم و غصه های زندگی چه جدید!چه کهنه و قدیمی٬همشون یه دفعه انبار میشن رو سرم٬بازم بغضمو میخورم و تو خودم میشکنم٬توی این مدت کاملا چهره ام عوض میشه٬پوست صورتم حال درونمو لو میده.

بعد از همه ی این دورانها یه آرامش عجیب بعد از یه طوفان و نوسانات حسابی میاد سراغم.اصلا یه آدم دیگه میشم.طرز تفکر و نگاهم به زندگی واقع بینانه میشه٬همه کارا و حرفام با منطقه٬اصلا خیلی جالب و منطقی مشکلاتو از سر راهم بر میدارم٬با زندگی و سختیاش خیلی ساده و راحت کنار میام٬اعصابم آرومه آرومه٬تو هیچ کاری زیاده روی نمیکنم٬همه ی کارام منظم و دقیق میشه٬اول فکر میکنم بعد حرف میزنم٬کلماتم شمرده شمرده میشه٬ از دست خودم خیلی راضی میشم٬به خودم و خانواده و اطرافیانم افتخار میکنم٬برای همه کارایی که میخوام در آینده انجام بدم برنامه ریزی میکنم٬همه آدمارو دوست دارم٬میشم یه خانم با شخصییت و عاقل که دست از پا خطا نمیکنه و همه کلی ازم راضی اند٬همیشه نیمه ی پر لیوانو میبینم٬دائم از خدا به خاطر نعمت ها و موقعییت هایی که بهم داده تشکر میکنم٬از همه چیز لذت میبرم٬دنیارو به زیبا ترین حالت ممکن میبینم٬بهترین دوران زندگیم همین دورانهولی تا میام بهش عادت کنم یا بیشتر ازش لذت ببرم خود به خود دورانه بعدی شروع میشه.

فعلا که ظاهرا میکس همه اینا شدمبه عبارتی حسی مثل بین آسمون و زمین موندن.فکر کنم الآن بین دوتا دوره موندماون استرس و دلشوره هم همچنان منو یاری میکنه٬ایول به معرفتش بابا.......ایول

همیشه وقتی برای مدتی تنها میشم روزهای اول خیلی به خودم میرسم.برای خودم غذا درست میکنم٬میوه میارم٬با دوستام میرم بیرون٬کارای مفید انجام میدم٬.....روز دوم تا ظهر میخوابم چون خونه آرومه و هیچ صدایی اذییتم نمیکنه.واسه ناهار یا یه چیز حاضری درست میکنم یا میرم از بیرون میخرم.همه ظرفا میمونن.خونه هم کلی نامرتب میشه مخصوصا اتاقم.روز سوم دیگه اصلا حوصله ندارم کار کنم.حتی حوصله ندارم چیزی بخورم.تنهایی اذییتم میکنه.کم کم هم ترس میاد سراغم(نتیجه اینکه کارام برعکسه).هی زنگ میزنم:کجایید؟کی میایند؟اواخر روز سوم به خودم میام که وای خونه چه اوضاعی داره!!!وای ظرفا!!!اتاقم!!!حس یه دختر خوب و خانم میگیرتم و احساس میکنم الان باید لیاقت خودمو واسه خانه داری نشون بدم.زود با کلی حسای مثبت ظرفارو میشورم و جمع میکنم٬خونه رو هم مرتب میکنم٬اتاقمو هم برق میندازم و با کلی تدارکات مفصل آماده ی استقبال از خانواده میشم.بعد از ۳ روز میان....فردا صبحش میز محاکمه شروع میشه!چرا این کارو نکردی؟چرا این کارو کردی؟چرا اینو به فلانی نگفتی؟چرا اینو به فلانی گفتی؟چرا اصلا رفتی؟چرا نرفتی؟باید این کارو می کردی٬نباید این کارو میکردی٬باید به اونم می گفتی٬نباید به اون میگفتی٬بـــــــایـــــــــــــــــــد..........فلانی اینو گفت٬ منظورش به تو بود٬الآن فلانی اینو میگه٬الآن میگن حتما.....میگن٬میگم٬میگن٬میگم...تا بالاخره با صدای بلند میگم چـــــــــــــــــــــون:.........!!!!!هردوشون ساکت میشن.بغض گلومو میگیره.یه کم به جوابم فکر میکنن.یکیشون دوباره شروع میکنه به ادامه دادن بایدها و نبایدها.اون یکی میگه:دیگه بسه!من فهمیدم جریان چی بوده.آیدا حق داشته.منم بودم تو اون موقعییت همین کارو میکردم.بلند میشم میام تو اتاقم بغضم میترکه......

دیگه خسته شدم.نمیخوام به سازه این و اون برقصم.نمیخوام به بایدها و نبایدها گوش کنم.نمیخوام تا دلیل کارمو نگم تا حد مرگ محکوم بشم.نمیخوام هرحرفی میشنوم و یا هر چیزی می بینم ویا چیزایی که تو مغزم میگذره و طرز فکرم درباره ی این و اونو بیام به بقیه بگم تا بهم حق بدن یا با اونا هم به خاطره کارا و حرفام بحث کنم تا محکوم و له نشم.میخوام برداشتهای زندگی و اطرافیانمو واسه خودم تنها داشته باشم؟(اینها واقعا چیزای زیادیه که من میخوام؟؟؟؟)مگه خودم نمیتونم تصمیم بگیرم؟چرا یه بار نمیگن حتما یه چیزی دیده یا شنیده.حتما حق داشته!!!اصلا از این تعجب میکنم که چه جوری به خودشون اجازه میدن به حق من درباره ی زندگیم و ارزش های شخصی واسه زندگی و عقایدم تجاوز کنن؟مگه هر کاری میکنم مسئولش اونا هستند که سعی دارن طبق عقیده ی اونا رفتار کنم؟من در مورد کارایی که انجام میدم یا حرفهایی که میزنم خودم مسئولم نه این و اون که بخوان به جای من تصمیم بگیرن یا به جای من جواب بدن(جواب که چه عرض کنم فقط شنیدن انتقادات!) بعدش بیان هی منو سرزنش کنن که چرا اینو گفتی؟چرا اینو نگفتی؟چرا.....؟؟؟چرا نمیگن برید از خودش بپرسید؟چرا نمیزارن من با منطق و دلیل خودم واسه انجام کارام یا حرفام باهاشون بحث کنم؟ تا کی باید جلوی این و اون ضعف داشته باشن؟چرا فوری میان منو سرزنش می کنن که آره کاره تو درست نبوده؟و تا میخوام متوجهشون کنم کلهم عقیده و منطقمو میبرن زیر سوال؟چرا نمیزارن خودم٬با عقیده و قانون خودم٬زندگی و رفتار اجتماعی داشته باشم؟یعنی این حق رو هم ندارم؟ بابا من نمیخوام مثل اینا باشم.من برای خودم زندگی میکنم نه برای اونا.من نمیخوام چون اونجوری که اونا میخوان هستم بهم بگن آدم خوبیه.من میخوام واسه وجدان و وجود خودم خوب باشم نه واسه اونا.من نمیخوام کاری که دوست دارم و می خوام انجام بدم و حقم هم هست به خاطره این و اون که همیشه بی دلیل و یا با بهانه های مختلف محکومم میکنن انجام ندم.چرا انجام خیلی کارا واسه اونا حقه ولی واسه من شرمه؟چراشکستن حرمتها واسه اونا گناه نیست ولی واسه من معنای واقعی شکست حرمته؟چرا؟؟؟:چون اونا همیشه به خودشون و به کاراشون و به منطقشون حق میدن.چون توی قانون اونا اول خودشون بعد این و اون.درسته.کاره درستو اونا انجام میدن نه اینایی که اول بقیه٬بعد خودشون.آخه به چه قیمتی؟اونم فقط ظاهرا چون هر چی هم که باشه بالاخره به خاطر یه کارشون همه خوبیاشون میره زیر سوال و بازم محکوم میشن ولی به جاش هی اونا بزرگ و بزرگ تر و حتی بعضی وقتا نعوذباالله مقدس میشن.

من که تا الان تابع عقیده های این و اون نبودم از این به بعد هم نمیخوام باشم.کسی هم حق نداره محکومم کنه هرچند تا حالا بارها به خاطر عقاید شخصی و سیاست زندگیم محکوم شدم و به احتمال 99% محکوم خواهم شد ولی مهم اینه که من این حقو به هیچ کس نمیدم و نخواهم داد و تا موقعی که من این حقو به کسی ندم همه بایدها و نبایدها سنگ در هاون کوبیدنه و هر کسی هم بخواد کوچکترین دخالتی کنه باهاش برخورد میکنم.من قانون و اساس زندگیم خیلی وقت پیش ها شکل گرفته و مدتهاست باهاش زندگی کردم و یاد گرفتم که به چه قیمتی باید اطرافیانت رو تحمل کنی.یاد گرفتم واسه خودم زندگی کنم و با هر کسی هم مثل خودش باشم نه به خاطره این و اون کلی عذاب وجدان بگیرم و زجر بکشم.یاد گرفتم شخصیت بعضی انسانها چقدر ارزش داره ولی به جاش شخصیت خیلی از آدمای متظاهر هیچی نیست.

گاهی وقتا با خودم فکر میکنم شاید همه اینها یه امتحان الهییه که خدا با قرار دادن این آدما سر راه ما میخواد خیلی هامونو امتحان کنه تا ببینه هر کدوممون چه قدر ظرفیت تحمل این خودخواهی هارو داریم!!!

هفته ای که گذشت هفته ی خوبی نبود هم از لحاظ روحی و هم از لحاظ جسمی.کلی اتفاقای بد افتاد.از شنبه شروع شد تا همین چند دقیقه پیش.حالا فردا دیگه چی بشه ؟٬معلوم نیست!!!

با دیدن یه صحنه تو خیابون آنچنان اعصاب و اوضام می ریزه به هم که اصلا دیگه دوست ندارم بمونم.می خوام برم خونه.اصلا یادم رفته واسه خرید چی اومدم بیرون.قدم هام سنگین شدن.سرم داره گیج میره.مغزم قفل شده.اصلا دوست ندارم حرف بزنم اگرم بخوام زبونم یاری نمیکنه.یه حسی بهم میگه از خرید صرف نظر کنم.با اینکه ضروری هست و راه تقریبا طولانی هم اومدم و می دونم حوصلم نمیشه دوباره بیام ولی دوست دارم برگردم.نمیتونم برگردم.چون خانواده تو این موقعییت فقط به خاطر من اومدن.نمی تونم به یه روزه دیگه موکولش کنم.مجبورم برم.مجبورم اون وضعو تحمل کنم.دوباره اون صحنه رو می بینم.پاهام سست میشه.حاضرم همه چیمو بدم ولی فرار کنم.نمیشه.ادامه میدم.سعی می کنم حواس خودمو پرت کنم.می دونم رنگم پریده.بدنم یخ کرده.تا حدودی هم دستام می لرزه.به مغازه ها نگاه می کنم ولی فایده نداره.سرم یه تیر حسابی می کشه.حتی نمی خوام اون لحظه٬از حسی که دارم برای کسی بگم.حرکاتم تحت کنترل مغزم نیست.یه حس ناخودآگاه همه حرکاتمو کنترل میکنه.چیزایی که میبینم به مغزم انتقال پیدا نمی کنه و تجزیه تحلیل نمی شه.فقط نگاهه.یه نگاه گذرا.به همه٬به آدما٬به مغازه ها. به عبارتی قدرت افکار و تصمیم گیریم به مینیمم رسیده.مدام تو ذهنم میگم آخه خدا چرا؟؟؟چرا دقیقا اون اتفاق باید اون موقع بیوفته؟؟؟!جلوی من؟؟؟! اصلا چرا من باید اون صحنه رو ببینم؟؟؟خودت که می دونی به این موضوع حساسم.

رفتم دانشگاه.با یکی از دوستام کارمون درست شد که همین ترم بریم و دچار مرخصی اجباری که قانون دانشگاه واسه امثال ما بود نشیم و به عبارتی یه ترم عقب نیفتیم البته اون مسبب بود وگرنه من که ناامید بودم و همین جوری داشتم غصه این مدت بیکاریو می خوردم.اون پارتی داشت.با هم رفتیم.با پی گیری های پیاپی اون روز به هردومون واحد دادند.من که از فرداش کلاس داشتم.چون تو حذف و اضافه بود.رفتم دانشگاه جدید.کلاسای جدید.آدمای جدید.درسای جدید.استادای جدید و کلی چیزای جدید دیگه.دانشگاه اینجا بد نیست ولی من دانشگاه اونجارو بیشتر دوست داشتم.جو اونجا بهتر بود ولی به جاش اینجا ظاهرا استاداش بهترن.مسیرش هم بهتره ولی.....نمی دونم والا فعلا که اوایل آشنایی با محیطه.حالا بیشتر که آشنا شدم میگم.شایدم همه اینایی که گفتم برعکس بشه.فقط می دونم هرچی که هست بهتر از بیکاریه.وای ولی یه آدمایی تو کلاسامون هستند که بیاین و ببینید.اوضاعی داریم .فردا قراره با دوستم برم .

این روزا روزی ۳ ٬ ۴ بار استرس به مدت یکی دو دقیقه همه وجودمو میگیره٬ هر دفعه هم که اینجوری میشم بعدش حتما یه اتفاقی می افته حالا در حد هر چی که می خواد باشه٬ چه جدی!!!٬ چه غیر جدی!!!.حتی نمیتونم روی نرمال بودن زندگی واسه یک ثانیه دیگه هم حساب کنم.

دلم گرفته.میخوام زار بزنم ولی نمی تونم .شایدم میتونم ولی خودم بهش بها نمیدم تا بغضم نشکنه.شاید واسه تو خونه نشستنه زیادی و حوصله سر رفتنمه.البته یه مدتیه اعصابم خیلی ریخته به هم و کلا مشکلات اساسی پیدا کردم.

هر کاری میکنم خوابم نمی بره!یک لحظه دلم واسه یکی از دوستان خوب دوران مدرسه تنگ میشه پس یکی دو تا sms براش میفرستم( البته میدونم که بیداره ٬نکته اخلاقی:یه دختر خوب هیچ وقت بدموقع smsنمیزنه) بعد میرم تو رختخوابم.از این دنده به اون دنده ولی نه مثل اینکه فایده نداره .یه 10 شبی میشه که اینجوری شدم هرکاری می کنم شبا نمیتونم زود بخوابم.حالا مثلا زود خوابیدنم میشه کی؟؟؟؟ساعت ۱۲-۱۲:۳۰ .یعنی اگر جلوی تلویزیون نباشم که خودبخود از هوش برم امکان نداره زودتر از 12 بخوابم.اگرهم امکان پیدا کنه بلااستثناء ساعت ۳:۳۰ ـ ۴ صبح بیدار میشم . نمیدونم چم شده؟؟؟نکنه یه مرضی٬چیزی .....!!!!؟؟؟البته فکر میکنم دچار حس توانایی مفرط شدم چون واقعا خیلی وقت ها خسته هم میشم ولی این حس عجیب بر خستگی غلبه میکنه میترسم بعدا ییییییییههههههههو  دچار کمبود توانایی بشم .بعد از فوت مامان بزرگم زندگیم کاملا ریخته به هم روحیه ام ٬ افکارم ٬ جسمم... به عبارتی داغونم اساسی....

این خروس همسایمون هم (البته نمی دونم ماله کدوم خونه است؟؟؟) که اصلا گیرنده های زمانیش از بیخ داغونه ٬ بگو آخه جونور نمی فهمی که الان ساعت 12 شبه که داری قوقولی قوقول میکنی؟؟؟؟؟اونم فکر کنم مثل من برنامه زندگیش ریخته به هم.به عبارتی داغونه اساسی......

واقعا تو این 6ماه من باید چکار کنم؟؟؟نشستم برای خودم برنامه ریزی کردم .حالا کیه که انجام بده؟؟؟ :خودم!!!چرا که نه!؟؟؟این دفعه دیگه واقعا جدیه!!!باید به همشون برسم.(آره جون.....!!!)

امشب به وبلاگ دوستان قدیمی زیادی سر زدم.رفتم تو نظرات وبلاگ قبلیم وتا دلم خواست گشتم دنبال دوستان.بعضی جاها که رفتم خیلی جا خوردم.بعضی ها از یک سال پیش دیگه ننوشته بودند,بعضی ها هم وبلاگشون تصاحب شده بود,بعضی ها هم اصلا دیگه وبلاگی نداشتند و رسما آدرس وبلاگاشون error می داد,ولی به جاش بعضی ها کماکان هنوز مینوشتند و می نویسند.از دیدن وبلاگ این بعضی های آخر خیلی خوشحال شدم تازه واسه بعضیا هم کلی ذوقیدم.

فکر کنم این حس بی هوشی داره کم کم میاد سراغم بهتره تا باز نپریده .......

بالاخره بعد از گذشت یک سال و ۷ ماه و ۱۶ روز پس از خداحافظی اینجانب به دلایل مختلف از جمله کنکوری شدن و....٬ از وبلاگ و وبلاگ نویسی٬ و درج آخرین مطلب در پرشین بلاگ تصمیم گرفتم در این مدت ۶ماه بیکاری دوباره به این کار شریف و ضدبیکاری و الافی ادامه بدمالبته این بار در خدمت بلاگفا هستیمبه همین منظور آغاز فعالیت مجدد خود را در زمینه ی نوشتن مطالب روزمره و احساسات اینجانب٬ به سمع و نظر شما میرسانم.

فعلا یا حق