متنی با یه دنیا معنا واسه ی زندگی من و برای آخرین پست تو این وبلاگ از یه دوست گل....:

صدای پیر شدن ثانیه هایم را میشنوم و افسوس که جز گریستن توانی ندارم.

ریشه هایم برای در خاک ماندن سست است.ریشه میدوانم من بر روی زمین و

 امید بسته ام به اینکه خدایم طوفانی نکند هوای زندگیم را...که ریشه هایم برای

تحملش سست است.

 سارا

دیگه اینجا نمینویسم.خوش باشید.التماس دعا....